Ο χρόνος που πέρασε ήταν μεγάλος

2015-11-29 (24)

Καρτ- ποστάλ του έτους 2015

Η χρονιά αυτή ξεκίνησε στην Ομόνοια μ’ όλα τα φώτα πανηγυρικά. Προβολείς κι ελπίδες στραφταλίζουν στην Γεναριάτικη νύχτα, στην προεκλογική συγκέντρωση του νέου κι ευέλπιδος πολιτικού και νυν, δις σ’ ένα έτος εκλεγέντος πρωθυπουργού. Όλα τα ενδεχόμενα μοιάζαν ανοιχτά. Από κει και μετά τα γεγονότα κι οι εξελίξεις κύλησαν από πλατεία σε πλατεία κι από το Σύνταγμα στη Βικτώρια οι ανταποκριτές του κόσμου μεταδίδουν Greek Tragedy.
Μα πάντα τα νέα περνάνε πρώτα απ’ την Ομόνοια.

Απρίλη μήνα στήθηκαν οι πρώτες σκηνές δίπλα στις ελιές πίσω απ’ το πεζούλι. Νύχτα στηνόταν και αξημέρωτα μαζευόταν, κανείς μην καταλάβει αυτό που τώρα ταρακουνάει τον κόσμο. Αύγουστος έφτασε ως να συγκλονιστεί η Ευρώπη, να νιώσουνε κι οι Γερμανοί, να χτίσουν φράχτη οι Σκοπιανοί, να αγριέψουνε οι Σουηδοί.

Μέχρι να απλώσουνε τα νέα είχαν περάσει δυο καυτοί μήνες καλοκαιρινοί που νόμιζε κανείς πως αν είναι να ξαναγεννηθεί η Ευρώπη ή να γκρεμοτσακιστεί συθέμελα θα γίνει εδώ. Τα πλήθη των δημοσιογράφων που χαν πρωτοέρθει στην Ομόνοια Γενάρη μήνα να δουν την επανάσταση να γεννιέται, αυτοί που πανηγύριζαν πιο πολύ από μας γιατί επιτέλους βρέθηκε το λίκνο της Επανάστασης κάπου αλλού κάπου μακριά, τώρα καταγράφουν την πτώση. Είναι που είναι και ρομαντικοί, εμείς κοιτούμε τον λογαριασμό -δεν βγαίνει- κι αυτοί μιλούν ακόμα για το ΟΧΙ.

The No of the Greek referendum remains our starting point, the point from which we try to understand the world… That No is our language, our grammar. The great Oxi still resonates in the air, just as a kiss hangs in the air after the lovers have gone home.
John Holloway «No, Oxi, Simple That», Building Power, Roar magazine Issue #0, Dec.2015

Ρομαντικοί τουρίστες, τουρίστες της διανόησης των τεχνών και των γραμμάτων είδαν ήλιο, politics, democracy κι αλανιάρα νύχτα, ό,τι πρέπει για μποέμ εραστές του Επαναστατικού Λόγου και της Γλυκιάς Ζωής κι ήρθαν ν’ αράξουν στην Αθήνα για όσο κρατάει η έξαψη κι η αναμπουμπούλα. Αυτοί, μαζί με μια πιάτσα καπάτσα χρονίως κατοικοεδρεύουσα εδώ και λυμαινομένη τα πέριξ αλώνισαν φέτος στην Ομόνοια.

Κτηματομεσιτικά κι αντίθετα με τις προβλέψεις η πλατεία έμεινε στα ντόπια ομονοιακά χέρια. Λεγόταν πως οι περιουσίες όλες γύρω απ’ το Σύνταγμα και την Ομόνοια έχουνε πουληθεί και ψέματα δεν είναι. Λεγόταν και πως φέτος θα βλέπαμε εκτοπισμούς των τοπικών φτωχοδιαβόλων κι ότι θ’ αλλάζαν όλα, μια που θα πεζοδρομούσαν την Πανεπιστημίου, μια που θα ‘ρθει του χρόνου στην Αθήνα το μεγάλο καλλιτεχνικό συμβάν της Documenta και παρατάχθηκαν οι δυνάμεις οι καλλιτεχνικές τριγύρω απ’ την Ομόνοια ως τη Βικτώρια και την Αττική. Ευτυχώς και για μας τίποτε δεν συνέβη, τα πράγματα δεν άλλαξαν, μας προστατεύει το κακό το ριζικό μας.

Ο κόσμος εδώ δεν ξέρει από ευαισθησίες καλλιτεχνικές, «σκοτώνει» απλά ότι κινείται. Μέρες λαμπρές είδαν το καλοκαίρι τα συφοριασμένα τα ημιδιαμονής αυτά που απ’ την είσοδο ξεχωρίζει ο ροζ διάδρομος στο βάθος. Ανασουλουπωθήκαν όλα ένα τετράγωνο γύρω απ’ την Ομόνοιας και στα μπαλκόνια με τα παντζούρια τα «πάντα κλειστά με το φως το πάντα ανοιχτό» κρέμονται πάνες και φανελάκια παιδικά. Μαντιλοφορεμένες μανάδες περιμένουν στην είσοδο. Όλα τα πρώην Μέγαρα της Ομόνοιας αντί να φιλοξενήσουν καθώς έλπιζαν τις ακριβές φίρμες και τους Κινέζους τουρίστες αντιθέτως το μόνο κινεζικό που φιλοξενούν είναι του ενός ευρώ μπιχλιμπίδια κι αυτό πολύ τους πέφτει που καταφέρνουν και νοικιάζουν σε κανένα απ’ αυτά τα φτηνομάγαζα που απλώνονται σαν αρρώστια. Όλα αυτά τα πλαστικά κι οι γιρλάντες και τα ψευτολοΐδια προορίζονται να πάρουν τη θέση των σεμέν και της φοντανιέρας στα σαλόνια της Πατησιών και της Αχαρνών. Έπρεπε να την είχαν προβλέψει αυτή την μοίρα οι αρχιτέκτονες της ένδοξης Ανοικοδόμησης. Η φτήνια στη φτήνια κολλάει.

Εν τέλει ούτε οι κινέζοι τουρίστες ούτε τα καλλιτεχνικά πλήθη φαίνεται πως έχουν δύναμη αρκετή ν’ αλλάξουν τις συνήθειες του μικρού τόπου μας. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, κι αν οι επενδυτές έχουν σχέδιο να αναβαθμίσουν την Ομόνοια θα πρέπει να βάζουν καθημερινά τους διψώντες για εξωτισμό ξένους που νοικιάζουν φτηνά δωμάτια στα κάτω της Ομόνοιας να περπατάνε πάνω κάτω την Πατησίων πέντε γύρους τη μέρα. Μόνο έτσι θ’ αλλάξουν τα ήθη του δρόμου. Ο εποικισμός της Μάρνης, της Αττικής και της Βικτώριας δεν θ’ αποδώσει αν όλοι αυτοί δεν εφαρμόσουν την απλή αυτή γυμναστική- να κάνουν δρόμο της ζωής τους την Πατησίων, την Αχαρνών. Και κάτι τέτοιο δύσκολο φαίνεται να συμβεί προς το παρόν. Τα ταπεινά πλήθη που μαζεύει η περιοχή της Αθήνας είναι τόσα τον αριθμό που για να υπερσκελιστούν θέλει άραγε πόσα ξενοδοχεία και πόση τέχνη και πόσα συμβάντα κοινωνικά. Ποιός ξέρει, χρόνια μετά φαίνεται θα συμβεί.
Αλλά φέτος ας είμαστε ήσυχοι.
Όπως πέρσι, στον μεγάλο αυτό χρόνο θα έλεγε κανείς πως συνέβησαν πολλά.
Μα μες στην κυκλική ράθυμη κίνηση της πλατείας όλα ρουφιούνται κι όλα πάντα ίδια μένουν.
Στο στροβιλισμό των γεγονότων εδώ είναι το μάτι του κυκλώνα.
Κι αν μιλάμε για τις άλλες πλατείες, Ομόνοια, εσύ είσαι πάντα στην αρχή.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ τη μέση.

ΜΕΡΟΣ Α’
Χρεωκοπία ή ΙΟΥΝΙΟΣ – Αυτός ο μήνας που θα άλλαζε την χώρα
ΜΕΡΟΣ Β’
Απόβαση στην Ομόνοια- Καλοτάξιδος ο που τολμά.
ΜΕΡΟΣ Γ’
Ενδοσκόπηση- Τα πάντα ίδια,  στο τέλος πιο κοντά.
MΕΡΟΣ Δ’
Μπορεί η Τέχνη να μας αλλάξει τη ζωή;

Advertisements